امید برای کارکرد موثر داروی تخصصی برای اتیسم

 داروهای امیدوارکننده اوتیسم موفقیت‌های اولیه در آزمایشات حیوانات را نشان می‌دهد. نتایج آزمایش داروی اوتیسم در آزمایش روی موش‌های آزمایشگاهی نوید پیشرفت در درمان این بیماری را می‌دهد.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، در حال حاضر هیچ درمان دارویی برای اوتیسم وجود ندارد. بسیاری از پزشکان، بیماران مبتلا به اوتیسم را با انواع داروهای فعالکننده روان(روان‌گردان) که به مدیریت علایم ضداجتماعی آن‌ها منجر می‌شود، درمان می‌کنند، اما این امر به ویژه در کودکان بسیار بحث برانگیز است.

یک داروی فعال‌کننده روان، ماده‌ای شیمیایی است که عملکرد مغز را تغییر داده و باعث تغییراتی در ادراک، خلق، خودآگاهی میشود.

این داروی جدید هدفمند برای بازگرداندن عدم توازن سیگنال الکتریکی در مغز، نشان دهنده موفقیت چشمگیر در موش است و محققان امیدوارند که به زودی در آزمایشات بالینی انسان مورد آزمایش قرار بگیرند.

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک اختلال مغزی بسیار پیچیده است که در ایالات متحده آمریکا، در حدود یک نفر از هر 68 کودک، بروز می‌کند.

مراکز تحقیقاتی جدید در آمریکا بر روی فرم اوتیسم به نام MHSاست.

هسته مرکزی اختلال در اوتیسم، اختلال در ارتباط است.

از هر 60 تا 70 تولد زنده در دنیا یک نفر مبتلا به اوتیسم است. کارشناسان زندگی ماشینی و عوامل ناشی از آن مانند استرس را در سیر صعودی ابتلا به این بیماری دخیل می‌دانند.

نتیجه یک مطالعه نشان می‌دهد زنانی که چاق یا دیابتی هستند، در صورتی که باردار شوند، بیش از مادران سالم با احتمال تولد نوزاد اوتیسمی روبرو خواهند بود.

در دهه 1990، دانشمندان کشف کردند که وقتی جهش در یک ژن MEF2C رخ داد، یک کودک در معرض علائم اوتیسم قرار گرفت. در مدل‌های موش، محققان ژن جهش یافته را باعث ایجاد بیش از حد سیگنال تحریک کننده مغزی دانستند و این به نظر می‌رسد که بسیاری از ویژگی‌های شناختی و رفتاری اوتیسم را توضیح می‌دهد.

 

در آخرین تحقیق، یک داروی جدید به نام "نیتروسیناپسین" (NitroSynapsin) به منظور کاهش این سیگنال‌های اضافی مغز به کار گرفته شد.

این دارو برای سه ماه در مدل موش MHS مورد آزمایش قرار گرفت و نتایج فوق العاده امیدوارکننده بود.

اختلال سیگنال الکتریکی که قبلا شناسایی شده بود، بهبود یافت و رفتارهای غیرعادی مانند اوتیسم در موش کاهش یافت.

 

نشانه‌های اضطراب، حرکات تکراری غیرطبیعی و اختلال حافظه فضایی(درک محیط و جهت یابی)، همه ویژگی‌هایی بودند که تا حدی در آزمایش‌های موش‌ها اصلاح شد.

محققان معتقدند که این نتایج باید به بهبود طیف گسترده‌ای از اختلالات اوتیسم منتهی شود.

استوارت لیپتون، محقق ارشد مطالعات می‌گوید از آنجا که MEF2C در هدایت بسیاری از ژن‌های مرتبط با اوتیسم مهم است، ما امیدواریم درمانی که برای این سندرم کار می‌کند نیز در برابر سایر اشکال اوتیسم نیز موثر خواهد بود و در واقع ما قبلا شواهدی برای این موضوع داشتیم.

این دارو در حال حاضر در مدل‌های موش برای سایر اختلالات اوتیسم مورد آزمایش قرار می‌گیرد و آزمایشات در سلول‌های انسانی نتایج مثبتی را نشان می‌دهد.

گام بعدی برای تیم محققان، هموار کردن مسیر برای رسیدن به آزمایش‌های انسانی است. بنابراین تا درمان واقعی دارویی برای اوتیسم هنوز فاصله داریم، اما این مسیر ممکن است ناگهان بسیار کوتاه شود.

 

این مطالعه در مجله Nature Communications منتشر شده است.

 

تولید گفتار با داستان‌خوانی

 

.در پژوهشی که در دانشگاه آلاباما در سال 2015 انجام شد، محققین نشان دادند که با مداخلات مبتنی بر "خواندن داستان" فعالیت ناحیه بروکا مغز که وظیقه "تولید گفتار" را دارد افزایش پیدا کرده است.

در این پژوهش کودکان 8 تا 10 ساله دارای اتیسم تحت مداخله داستان خوانی به صورت فشرده قرار گرفته و پس از 10 هفته مداخله، تصاویر  fmri نشان دادند که نه تنها فعالیت و ارتباطات  ناحیه بروکا افزایش پیدا کرده بلکه ناحیه ورنیکه (مربوط به فهم گفتار) نیز افزایش پیدا کرده است.

تصویر مربوط به پژوهش ذکر شده است.

ارتباط کودک دارای اتیسم با یک سگ

سگ و کودک دارای اتیسم

Dog and Autismارتباط مهمترین رکن در زندگی یک کودک اوتیسمی است و یکی از مشکلات اصلی اوتیسمی‌ها نداشتن رابطه با سایر افراد و حتی موجودات در زندگی روزمره آن‌هاست. به همین دلیل است که مادران کودکان اوتیسمی در حسرت کورسویی از رابطه مناسب فرزندانشان با دیگر افرادند و متاسفانه در اکثر مواقع این ارتباط شکل نمی‌گیرد و کودک اوتیسمی در خود فرو می‌رود و مادرش نیز داغدار چنین وضعیتی می‌شود .

اکنون اما سایت فارسی بی بی سی در گزارشی از کمک‌‌های کم نظیر سگ‌ها به کودکان اوتیسمی نوشته است.

پسربچه‌ای اوتیستیک که اجازه نمی‌دهد کسی لمس یا بغلش کند، با یک سگ دوست شده است.

نام پسرک کاینوآ نیهاوس است. کاینوآ پنج ساله است و ساکن ژاپن از خانواده‌ای آمریکایی. دو سال در صف بوده تا یکی از این سگ‌های تربیت‌شده در یک مرکز توان‌بخشی در ایالت اوهایو آمریکا خالی شود.

مادرش، شانا، که کاینوآ را از هزاران کیلومتر آن‌سوتر برای آزمودن این شیوه آورده، عکسی از پسرش منتشر کرده که دراز کشیده و سرش را به تورنادو، سگ تربیت‌شده، تکیه داده.

او زیر عکس نوشته:

“می‌بینید؟ هیچ‌وقت چنین حسی نداشته‌ام. این صورت مادری است که می‌بیند بچه‌اش – که نمی‌تواند بغلش کند، بشوردش، لباس تنش کند، بفشاردش یا نوازشش کند – آسوده و به اختیار خودش به سگی لم داده. این صورت مادری است که بارها دیده پسرش نمی‌تواند با هیچ بچه‌ای توی حیاط دوست شود یا ارتباط برقرار کند. هر دوستی. هر ارتباطی. این مادر ماه‌ها هر شب کنار پسرش نشسته، و پسر گریه کرده چون هر کار می‌کند، هر چقدر در کلاس‌های اوتیسم‌اش تلاش می‌کند، نمی‌تواند با کسی بیرون خانواده ارتباط برقرار کند. این تلاش‌ها و کلاس‌ها در دنیای واقعی برایش ثمری ندارد. اما همین مادر حالا پشت سر پسرش نشسته، و در سکوت این لحظه را زندگی می‌کند، نفس‌اش در سینه حبس شده، نمی‌داند چه بگوید.”

تورنادو، سگی که با کاینوآ دوست شده، از سگ‌های سازمان “۴ پا برای توانایی” است. سازمانی که به بچه‌های معلول و سربازانی که شنوایی‌شان را از دست داده‌اند یا نقص‌عضو شده‌اند، سگ‌های راهنما و کمکی می‌دهد.

کودکان اوتیستیک لمس شدن یا بغل شدن را مثل دیگران تجربه نمی‌کنند. گاه (مثل کاینوآ) این .برخوردهای عادی برایشان آزارنده و دردناک است

شانا، مادر کاینوآ، عکس و متن را روی فیس‌بوک منتشر کرده که نزدیک به ۳۰۰ هزار بار هم‌رسان شده. او و پسرش برای تحویل گرفتن تورنادو باید از ژاپن به آمریکا می‌رفتند.

Autism and dog

شانا نوشته:

“هر کار تا حالا برای پسرم کرده‌ایم به این یک لحظه می‌ارزد، همه تشخیص‌ها، همه مؤسسه‌ها، هر یک دلاری که خرج کردیم، هر فرمی که پر کردیم، هر جلسه مدرسه که رفتیم، هر قطره اشکی که ریختیم، هر گامی که پیش رفتیم و هر گامی که عقب برگشتیم. حتی همه کارهای نکرده در آینده‌ نامعلوم. به خاطر بودن تورنادو احساس می‌کنم همه چیز درست می‌شود. به عنوان یک مادر، بارها پسرم را در موقعیت‌های دشوار دیده‌ام و بارها گریسته‌ام. اما دیروز برای اولین بار به دلیلی دیگر گریه کردم. حس غیرقابل‌وصفی بود.”

نخستین جلسه معرفی پروژه ی نیکاد

نخستین جلسه معرفی پروژه ی نیکاد چهارشنبه 25 شهریور 94، در محل انجمن اتیسم ایران با حضور مجریان  پروژه، دکتر جغتایی، دکتر رضایی، مسئولین انجمن و خانواده های محترم برگزار شد. در این جلسه علاوه بر معرفی طرح، مرحله نخست عضوگیری و آشنایی خانواده ها نیز صورت گرفت.

 

ارتباط بین دیابت دوران بارداری و تولد نوزاد اوتیسمی

مطالعات محققان امریکایی نشان می دهد، دیابت دوران بارداری می تواند با تولد کودک مبتلا به اوتیسم در ارتباط باشد. مادران در دوران بارداری با مشکلات بسیاری مواجه می شوند که یکی از آنها می تواند ابتلا به دیابت دوران بارداری باشد. ابتلا به این بیماری می تواند با خطرات آتی نیز همراه باشد که از میان آنها می توان به افزایش وزن نوزاد و همچنین انجام عمل سزارین در مادر باشد.

اما مطالعات جدید محققان امریکایی نشان می دهد، تولد نوزادان مبتلا به اوتیسم در مادرانی که در دوران بارداری، دیابت را تجربه کرده اند بیش از سایرین است. اوتیسم یکی از بیماری های ناشناخته ای است که علائم آن پیش از سه سالگی بروز کرده و در پسران شایع تر از دختران است.

محققان معتقدند در زمانی که مهم ترین دوره رشد مغزی جنین بایستی صورت بگیرد مادر به دیابت مبتلا شده در نتیجه ابتلا به اوتیسم در چنین مادرانی افزایش می یابد زیرا افزیش قابل توجه قند خون مادر آسیب نواحی از مغز کودک را به همراه دارد که مسئول ارتباطات و رفتارهای اجتماعی است.

دیابت دوران بارداری به دیابتی گفته می شود که مادر تا پیش از این با چنین بیماری دست به گریبان نبوده و افزایش قند خون برای اولین بار در دوران بارداری بروز می کند (مهر).

نتایج این تحقیق 14 April در ژورنال JAMA گزارش شده است:

 JAMA April 14, 2015 ,Association of Maternal Diabetes With Autism in Offspring